Hoe het voelt om elke dag tussen de katten te leven.

Elke dag tussen de katten leven voelt een beetje alsof je in een zachtere wereld stapt.

Mijn ochtend begint met Pluisje en Missy, die me eraan herinneren dat aandacht belangrijker is dan haast.

Katten hebben die stille manier van zeggen: “Kijk even. Voel even. We zijn hier.”

Wanneer ik een consult voorbereid, weet ik nooit precies wat ik zal tegenkomen — en dat is net het mooie. Elke kat heeft zijn eigen ritme, zijn eigen gevoeligheden, zijn eigen verhaal. Ik luister naar wat ze tonen, en naar wat hun mensen voelen.

Tussen die twee werelden vind ik mijn plek.

Tijdens mijn vrijwilligerswerk bij vzw De Snorhaar, als pleegmama voor het dierenasiel van Sint‑Truiden, bij het denken aan mijn adoptiekatten bij Buddy Kat. Overal zie ik hetzelfde: katten die tijd nodig hebben, zachtheid, ruimte om zichzelf te mogen zijn. Het herinnert me eraan waarom ik dit werk doe.

’s Avonds, wanneer Pluisje en Missy naast me liggen te spinnen, denk ik terug aan de kleine verschuivingen die ik die dag zag.

Een kat die iets meer durfde.

Een mens die iets beter begreep.

Het zijn geen grote wonderen, maar ze voelen wel zo.

Dit is hoe het voelt om elke dag tussen de katten te leven: warm, echt en vol kleine momenten die me telkens opnieuw bevestigen dat ik precies ben waar ik moet zijn.